" هو المحبوب "
سلام و
یک غزل.میهمان من باشید...
میان عشق و تردیدم٬تو اینها را نمی فهمی
هراس چشم های خیس حوا را نمی فهمی
چقدر از عشق می گویی٬چقدر از عقل می نالی؟
تو وقتی قطره ای معنای دریا را نمی فهمی!
شبیه یوسف مصری٬عزیزی٬ساده ای ٬اما
تو عاشق نیستی٬درد زلیخا را نمی فهمی
تو مثل کفر می مانی و می باری بر ایمانم
گناه وسوسه ٬ آدم ٬ اهورا را نمی فهمی
"من و تو٬سیب٬یک خواب طلایی" آه می دانم
تو درگیر شبی ٬ تعبیر رویا را نمی فهمی
ولی با اینهمه می خوانمت٬می خوانمت ای عشق
اگر چه قدر ما و قدر دنیا را نمی فهمی...
" هو المحبوب "
باید آدم می شد!
این را سیب سرخی که در دستهای لرزان تو بود می گفت.
پس شروع کردی به فلسفه بافی برای خودت٬ که عشق
خوب است و زمین خوب است و زندگی خوب است و خدا...
پس تصمیم گرفتی آدمش کنی.
حوا شدی و دستهایت را بلند کردی به آسمانی که هنوز خیلی
به تو نزدیک بود و چند ستاره چیدی تا گوشواره کنی و بیاویزی به گوشهایت...و چه دلفریب تر شدی وقتی صدایت شعر شد!
نشستی و شعر نوشتی و قصه گفتی و شعر نوشتی و شعر
نوشتی و...خواندی.
دنیا هنوز در انتظار وسوسه های شیطان نشسته بود..
*****
هوا سرد است و تو داری از پنجره کلاس ٬حیاط را تماشا می کنی.
- حواستان کجاست؟
- ببخشید استاد!
حواست کجا بود؟به صندلی جلویی شاید!دقت کردی٬چیزی را چند
بار نوشت و خط زد٬نوشت و خط زد٬نوشت و خط...
قسم می خورم داشت می نوشت چقدر دوستت دارد!
و تو وقتی این را فهمیدی که رفته بود و یک کاغذ مچاله و خط خطی
زیر صندلی های کلاس خمیازه می کشید!
پس با خودت گفتی:باید آدم شود!
می ترسیدی!اما...
لباس شعرت را پوشیدی و گوشواره هایت را هم...
اگرچه حالا تو از آسمان خیلی دور شده بودی.
