" هو المحبوب "
سلام و...
پست آخر امسال را تقدیم می کنم به هفت سین مادر شهید قاسمی...
سهم تو از هفت سین هشت ساله
همین پلاک خاک گرفته است...
و استخوانهای مردی از گردان حنظله!
بچه های گردان حنظله را تو
خوب می شناسی،
سیصد فرشته پر و بال سوخته
و ققنوسهای تشنه و عطشی که...*
فکه برای همین همیشه گریه می کند!
***
هفت سینی که پهن کرده ای
از پائیز ۵۹
و انتظاری که داری با خودت
تا زمستان ۸۵ و بهار ۸۶ می بری،
امان از روزگار برده است!
انتظار سری که بی سامان آغوشت بود
و دستی که کودکانه،
چادر سیاهت را می چسبید
که مبادا گم شود...
همین انتظار حالا
دستهای تو را تا فکه
می برد پی همان کودکی معصوم!
آرام بگیر مادر!
بلند شو،آبی به صورتت بزن
و برو به پیشواز!میدان شهدا...
دارند فرشته ی گمنام می آورند...
(* گردان حنظله،در منطقه ی فکه برای انجام عملیات در کانالی مسقر می شوند،اما عملیات لو می رود و ۳۰۰ نفر در کانال محاصره می شوند و همه ی آنها با آتش مستقیم دشمن و یا از تشنگی مفرط به شهادت می رسند.)
" هو المحبوب "
سلام بر دوستان عزیزم.
سال نو مبارک.امیدوارم همیشه موفق باشید و سر بلند.
و یک دنیای کودکانه تقدیم شما:
به چشم بر هم زدنی
مادرم کودکی هایم را
گذاشت پشت در!
همه چیز شد خاطره ای
برای روزهای مبادا!
برای روزهای "یادش بخیر"
" آه"
" ای کاش"و...
اما نه من دکتر شدم
و نه تو خلبان!
تنها یادگاری آن روزها
همان تیله های سیاه زیر کمد است
که وقتی در خانه تکانی عید
پیدایشان می کردیم
از شادی،هر بار بزرگتر می شدیم!
حالا اما...
آداب این بزرگ شدن،گاهی عذابم می دهد!
بزرگ شدنی که یادم داد
به آدمها لبخند بزنم
حتی اگر دوستشان ندارم!
یاد گرفتم،گریه نکنم
و بلند بلند نخندم!
فریاد نکشم،اخم نکنم و...
یادم داد،دروغ بگویم!
*****
چه احمقانه بزرگ می شویم!
بزرگ شدنی که رسیدن ندارد!
بازی...حرف...خنده...سلا...م ندارد!
آنچه مانده فقط
سایه ی سیاهی از من است
بر دیوار "دوستت ندارم"!
با اینکه من مثل بازیهای کودکی
هنوز لباس سفید بر تن دارم...
" هو المحبوب "
سلام به دوستان همراهم که مهربانیشان بی دریغ است،حتی در نبود
من.نام وبلاگ تغییر کرد به دلیل اینکه احساس می کنم کمی نباید غزل
بگویم!از همه ی دوستانی که"غزلهای بی تو "را لینک داده اند درخواست
می کنم نام آن را به "بهشت یعنی تو" تغییر دهند.با تشکر.
و یک داستانک قدیمی تقدیم دوستانم...
ساعتها هنوز وقت را درست نشان نمی دهند.از وقتی چراغ قرمز شده،
هنوز...یعنی سالهاست که چراغ قرمز مانده و تو از چهار راه می گذری و
من پشت چراغ...لعنت به این خیابان یک طرفه!حالا حتی اگر دور هم بزنم
باز به تو نمی رسم!می دانم،عقب مانده ام ! از همه چیز...از تو از خودم ،
از ماشینهایی که سبقت بیجا می گیرند و از جلسات شعر خانه ی شاعران
و از شعرهای نه چندان آبدار!!!و هنوز دارد باران می بارد...
تنها تو مانده ای...تو نمانده ای!
می بینی؟زمان دارد لجبازی می کند!همینطور مانده روی لحظه ی رفتنت!
بوووووووق!
ـ ببخشید جناب سروان!حواسم نبود!
جریمه می شوم...مثل همیشه به خاطر تو جریمه می شوم و تو هنوز
داری دورتر می شوی!و من مانده ام چه کنم با اینهمه راه نرفته!
******
صدای آواز می اید...عروسی من است و تو داری خودت را می کشی!
آسمان گاهی تکانی می خورد و نفسی...که بالا نمی آید!و تو داری از
خوشحالی دست و پا می زنی!
می دانم دوستم نداری و هی چرخ می خوری توی هوایی که حالا برایت
مسموم تر از همیشه است.
انتظار کشیدن چقدر سخت است.مادرت پی تو می گردد و من فکر
می کنم که رفته ای به دور دست آرزو هایت!
شب قشنگی ست!من دلتنگ تو و تو...
******
یک نفر دارد مدام جیغ می کشد و مادرت من را از زمین بلند نمی کند!
من که کاری نکرده ام فقط من را دوست نداشتی!
******
چراغها را خاموش کن،می خواهم گریه کنم!
بلند بلند گریه نکن...می دانم اتاق بغلی دارند خرما و چای می دهند به
مهمانان عروسی!
عجب رسم بدی دارید!اینها کی به خانه هایشان می روند؟!
عجیب دلم هوای باران کرده...تابستان و باران؟!شاید برای همین امشب!
عطر تنت پیچیده توی اتاق و آسمان...
******
یک نفر دارد مدام جیغ می کشد!انتظار چقدر سخت است.مادرم دارد پی
من می گردد و من به این فکر می کنم که دوباره دیر کرده ام!!!
