بهشت یعنی تو

...سخته اما چاره ای نیست!

meslemah — Sun, 06 Jul 2008 16:52:18 GMT

" هو المحبوب "

روی ماه در این شبهای گر گرفته، انگار غبار نشسته...

دیگر گمانم نامه ام به ماه هم نمی رسد!(۱)

برایت نگرانم و برای ماه!

سلام...از لبخند چه خبر؟ و از دل خوش؟!اگر سراغ دارید

شما را به خدا خبرم کنید!کمی هم حوصله لطفاْ! که این

کلمات را بی خیال نشوم،مثل خیلی چیزهای این روزها

که از بی حوصله گی بی خیالشان شده ام ! مثل زندگی...

دارم می ترکم از این همه حرف نگفته اما...باز هم بی خیال!

فقط چند کلامی به...

به سید مهدی موسوی (که با پست آخرش خیلی گریه کردم):

هر جا که هستی، امیدوارم همین رنگی باشی! همین رنگی که

"با این کلیدهای لعنتی کامپیوتر و رایانه و یارانه و هیچ کوفت و

زهرمار دیگری نمی شود گفت..."(۲)

راستی برمی گردی به بی حوصله گی این شهر داغ؟!...

به دانشکده ی علوم ارتباطات دانشگاه علامه:

چهار سال،چهار طبقه را بالا و پایین رفتم تا به قول مادربزرگم

برای خودم کسی شوم و برای جامعه هم آدم مفیدی باشم!

...اما این روزها هرچه فکر می کنم درست یادم نمی آید کیستم؟!

و جامعه هم انگار خیلی نمی داند کارشناس ارتباطات می خواهد

چه کار؟!

نمی دانم ! شاید دلم تنگ شود! برای حیاط شلوغی که باهم روی

نیمکتهای سبزش می نشستیم و چای می نوشیدیم،

برای کتابخانه ای که کتابهایش سرفه می کنند بس که پیر

شده اند بیچاره ها و برای کلاسهای پر از تکرار که بهترین

جای دنیا بود برای شاعرانگی ام...و برای حقوق مطبوعات!

نه! برای حقوق مطبوعات دلم تنگ نمی شود دلم می سوزد!

و برای همه ی کسانی که دوستشان داشتم و برای آرزوهایی

که در این چهار سال خداحافظی کردند و برای...

انگار دلم تنگ شده!

به نادر ابراهیمی:

عاشقانه ای که آرام سروده بودی، آرام نمی گیرد!

این عاشقانه ها دارند از زندگی حرف می زنند !وقتی تو

نیستی چه باید گفت؟و چگونه روزگار نمی فهمد دارد بدون

کلمات تو شب و روزش را تکرار می کند؟

"لابد می خواهی بگویی که حضور همیشه ی مرگ نگذاشته

است تا میان شب و روز فرق بگذاریم؟"...

"باشد! این هم بهانه ی دیگری برای نیامدن صبح از روزنه ی

چشمهای تو به خانه ی من"(۳)

باید اشکهایم را پاک کنم و برای چندمین بار به "بار دیگر شهری

که دوست می دارم" برگردم!و یادم باشد برای گیله مرد نامه ای

بنویسم و بگویم که دیگر منتظر یک عاشقانه ی خیلی خیلی آرام

نباشد!

به خودم:

گاهی این که بتوان دوست داشت،این که بشود یک ترانه ی قدیمی

غم انگیز را زیر باران بی دریغ پاییز بلند بلند خواند و گریه کرد و

این که با یک "اس ام اس" خنديد!يعنی که خوشبختی!

و گاهی همین که نفس کشید...

این روزها همین که نفس می کشم ، یعنی خوشبختم!

(باید بگویم متاسفانه یا خوشبختانه عاشقانه تک تک این لحظه های

مزخرف احمقانه را دوست دارم!)

به تو:

همیشه ، وقتی کسی، جایی دیر می رسد، یعنی که باخته!

من زود رسیدم...کال بودی...نچیدم ، مبادا حرام شوی!باختم...

(راستی یکی به من بگوید چرا هیچ وقت به موقع نمی رسم؟!)

و به خدا:

سلام خدا جان!مطمئنم می دونی داری چیکار می کنی! ولی

تو رو به جون هرچه دل تنگه به منم بگو...گیج چرخوندنتم!

هوای حوا رو این بار داشته باش...

و یک سپید کوتاه به دوستانم

گناه

تجربه ی خوبی ست

برای آدم شدن

وقتی زمین

جهنم بی پایان است...

بگیر !

این سیب تلخ هم برای تو!

شاید این بار

به جای بهتری تبعید شویم!(۴)

(۱)"به ماه نامه نوشتم مراقبت باشد" مصرعی از سید مهدی موسوی

(۲) قسمتی از پست آخر وبلاگ غزل پست مدرن

(۳) شعری از شاملو

(۴)خوش به حال آدم و حوا که از طعم سیب لذت بردند وبعد تبعید شدند!

استخاره حرف دلش بود!!!

meslemah — Sat, 19 Apr 2008 12:57:18 GMT

" لا رفیقَ منْ لا رفیقَ له "

کاش...

گریزی نیست

همیشه بی آنکه بخواهی

اتفاق خودش را می اندازد

وسط زندگیت!

بعد هم می رود

تو می مانی و اینهمه چه کنم

با ذهنی که مدام تکرار می کند:

"حالا که اتفاقی نیفتاده

دوست نداشت بماند،رفت...همین!"

حالم از ذهنی که زیاد حرف می زند به هم می خورد!

می روم تا اتفاق کمی آرام بگیرد

به قول خودش

فردا همه چیز را فراموش خواهیم کرد!

می روم با یک آرزو

کاش هیچ وقت نمی گفتم :

کاش...

همه ی دردهای من...و چشمهای تو!

meslemah — Sun, 16 Mar 2008 04:17:18 GMT

" هو المحبوب "

سلام و ...

آمدم کمی خانه تکانی کنم هر چند هر چه هست

دلتنگی های بی شمار شعر است!

این آخری هم تقدیم مهربانی دوستانم...

بی قرارم ...

و دارم روزهای کش دار آخر سال را می شمارم.روزهای

کش دار کشنده!اما تا حرف می زنم ... تا می خواهم بگویم

که...حرفها تمام شدنی نیستند و زمان انگار هیچ وقت میان

تار و پود کلماتم گیر نمی کند!و من هی کم می آورم!

من فقط خسته هستم ، اما خوابم نمی برد.درد با تمام

صبوری امانم را بریده!

درد گفتم؟ درد...آری درد من از دستهای از سرما تاول زده ی

دختری که در خیابان ولی عصر فال می فروخت تا پدری که

کودکش را در فلسطین تشییع می کند درد دارم!من از این

رفتنها و نرسیدنها ، از این بی تفاوتی ها ، از لبخندهای

مصنوعی،از شلوغی خیابانها ، از اتوبوس و تاکسی و دود

خسته ام!من از دروغ خسته ام و از عشقهای بی دلیل و

بی لبخند!

...چقدر دلم برای امامزاده ابوطالب* می سوزد و برای دختر

غلام*که همیشه دلش عروسک می خواهد و یک جفت کفش

قرمز که اندازه ی پایش باشد...کفش قرمز؟یادت می آید؟!

آن روزها...وقتی اندازه ی دختر غلام بودم کفش قرمز داشتم

پاشنه هم داشت و تو هی می خندیدی به کفشهای قرمز

پاشنه دارم!

خوش به حال آن روزها و خوش به حال کودکی ام که تو

را با خودش داشت و مهربانیت را!...

حالا اما تنها یک درد طولانی شیرین مانده و دلی که دیگر

نیست!آخر هر چه بوده...اصلا" بگذریم!

می بینی؟ دردهای من از هر جا شروع می شود باز هم

می رسد به نیامدن هایت!به رفتنهایت...

اصلا" هر وقت خواستم بنویسم نا خواسته تو

نشسته ای میان کلماتم و حرف می زنی به اندازه ی تمام

نگفتنهایت و چه خوب رفاقت می کنی با قلم از جان افتاده ام

و چشمهای بی تابی که دیگر عادت کرده به انتظار کشیدن

و ندیدنت،به اینکه هی بگردد و تو را بیشتر گم کند!

کاش یک بار اشتباه می کرد!...

دیر است انگار سال دارد تحویل روزهای دیگر بدون تو

می شود! باز هم انگار باید بگذریم ....مثل همیشه و

از همه چیز.... ومثل تو که ساده گذشتی...

اصلا" حالا که سال دارد نو می شود می خواهم کمی شاد

باشم!پس بگذار بگویم سلام!سال نو مبارک و از تو تشکر کنم

بخاطر این همه غم دوست داشتنی و بخاطر اینکه شاعرم

کردی...بخاطر چشمهای تر...بخاطر عشق و بخاطر خودم

که تنها با لحظه های ناب یک کودکی شیرین دارم روزهایم را

نقاشی می کنم..

برایم دعا کنید و برای باران...

بدرود

*امامزاده ابوطالب یکی از امامزاده های غریب تهران است که کمتر کسی

می شناسدش!

*خادم آنجا!!

به شکوه آنچه بازیچه نیست،بیندیش!

meslemah — Sat, 19 Jan 2008 17:14:12 GMT

" هو المحبوب "

وقتی که گم می شدم فکر نمی کردم پیدا نشوم!!!

چشمهایت پر از بن بست است!

سلام و ...

نبودنهایم را بگذارید به حساب شعر!که چند وقتی است

غریبی می کند!

و یک سپید...

سر گیجه های گنگ

سر گیجه های ممتد و طولانی!

رقص سماع و

بی خیالی!

چرخ...چرخ...چرخ

الا یا ایها الساقی...

دور خودم

دور تو

و دور نیامدنت!

خسته ام از این تسلسل تکراری

...بی خیال حرف آدمها

بیا کمی قدم بزنیم!

زندگی طغیانی است بر تمام درهای بسته و پاسداران بستگی!

meslemah — Tue, 08 Jan 2008 18:46:18 GMT

" هو المحبوب "

برف که می بارد ، دل تنگ می شوم برای دستهایی که...

و سردم می شود!

شاید برای همین زمستان را نفرین کرده اند!

اما من برف را دوست می دارم ... و هر چه که یاد تو را می آورد!

حتی اگر زمین بخورم!!

کاش تو هم کمی باران را دوست داشتی...

و دوشنبه های نیامده را!

بگذریم...

یلدا بازی

meslemah — Thu, 20 Dec 2007 17:01:18 GMT

" هو المحبوب "

سلام دوستان عزیز...

به دعوت دوست عزیز " مهدی جلیلی " به بازی یلدا دعوت شدم

که بگویم از آنچه دوست می دارم و آنچه بیزارم(یا به قول دوستان

خوشم نمی آید!) حاصلش را بخوانید...

۵ پدیده ای که در زندگی ام بسیار دوستشان دارم :

۱ _ مادرم، که هم محرم است و هم مرهم

۲ _ باران ... وقتی آهسته می بارد و طولانی

۳ _" اس ام اس"! که اگر نباشد افسردگی می گیرم!

۴ _ صندلی آخر اتوبوس (البته کنار پنجره)پولی و بلیطی فرقی

نمی کند!!

۵ _ و ... این حس تنهایی خوب لعنتی!

و از این ۵ پدیده بیزارم:

۱_ خیابان ولی عصر

۲ _ ترافیک که خودمان را نگه داشته و عمرمان را دارد می برد!

۳_ صدای ویولن که انگار روحم را نخ کش می کند!

۴_ دروغ که اگر بگویم از عذاب وجدان تا مدتها خوابم نمی برد

۵ _ عشق و عاشقی وقتی عاقبت خوشی ندارد!

نکته جالب : پدیده های دوست داشتنی را که می نوشتم کلی

فکر کردم و با زحمت اینها را یافتم اما اگر جا داشت از چیزهایی

بنویسم که بیزارم ساعتها حرف داشتم! لعنت به این زندگی که

هیچ چیز دندان گیری ندارد!

من هم به رسم این بازی از این دوستانم دعوت می کنم که از

پدیده های دوست داشتنی و دوست نداشتنی! زندگی شان

بنویسند...

حرف بزنید آقا!حرف بزنید.گریه برای چیست؟!

meslemah — Tue, 27 Nov 2007 18:33:18 GMT

" هو المحبوب "

همیشه دلم برای شعرهایم شور می زند ، عقلم شیرین!

سلام...

و یک سپید...

دستی که می رسد به آسمان

همیشه تو را کم می آورد

تنها عطری و خاطره ای دور

گاهی ، فقط گاهی خیال تو را ...

- ببخشید آقا ! شما چه سیگاری می کشید؟

- مالبرو!

تو در تاکسی هستی!!

اشتباه پیاده می شوم

... مثل همیشه از خیابان ولی عصر بیزارم

و از انتظارهای طولانی

- دربست! لطفا" مرا به انقلاب برسانید...

هیچ کس شهری را بی دلیل نفرین نخواهد کرد!

meslemah — Sat, 10 Nov 2007 05:30:18 GMT

" هوالمحبوب "

این روزها حال و روز خوبی ندارم.رفتن قیصر امین پور...پر کشیدن

یکی از همکلاسی های دانشگاه...تحصن های گاه و بیگاه و فریاد

و تنش های دانشکده و ...این حس تنهایی خوب لعنتی!!!

دو تا کار کوتاه :

اول:

صفر نهصد و ...

- ببخشید شما؟!

به همین سادگی

فراموش می شوم!

دوم:

یک نفر دارد خودش را بالا می آورد

مثل آسمان که ماه را

مثل ابر که باران را

و مثل من که یاد تو را...از پنجره ی خاطره هایم!

بیچاره عابری

که از پیاده روی کوچه ی ما می گذرد!

***

و یک دل نوشته تقدیم به زینب عزیزم:

چشمانت را ببند آیدین*! بگذار آرامش پشت پلک هایت بنشیند .

بگذار فرصتی بیابم تا خوب نگاهت کنم.می دانم دیگر هرگز

مجالی برای خیره شدن به چهره ی مهربانت نخواهم داشت.

تو خواهی رفت و من می دانم این آخرین دیدار ما در این

تاریکی است و آخرین بوسه و آخرین آغوش و...و بعد هر آنچه

هست حسرت است و آه!

تو سهم من نیستی آیدین.تو سهم همان دخترکی هستی که از

پشت بام افتاد و تا آخر عمر لنگ می زد.سهم همان که برایت

می میرد.سهم دستهای او هستی آیدین و من " از آن که دو

انگشت بر او باشد ، انگشت بر می دارم"(1)هر چند که بمیرم.

حتی اگر تو باشی.آیدین یادت هست؟کودکی های آبی و قرمز و

سبز را که در راه های پیراهن تو وگلهای دامن من گم شد؟

یادت هست دویدن های بی خیالمان را روی تپه های آن روستا؟

آتش درست کردن و خنده و دستهای آشنا با هم ؟ و یادگاهایی

که حالا در آن ده روی نرده های پل سه رنگ روی رودخانه تنها

مانده؟آنجا که نوشتی دوستت دارم ؟ و هرگز تنهایت نمی گذارم؟

یادت هست نجواهای شیطنت بارمان را زیر کرسی داغ؟شرط

می بستیم که اگر امروز دوشنبه باشد و من درست گفته باشم

تو برایم پروانه بگیری و اگر دوشنبه نباشد و من باختم، یک بوسه

سهم تو باشد؟

...و همیشه دوشنبه بود.کاش هیچ وقت دوشنبه متولد نمی شد!

چشمهایت را ببند آیدین!نگذار صداقت کودکی ات را از یاد ببرم.من

دروغ را دوست ندارم آیدین.می دانم مثل همیشه خواهی گفت:

دروغ نبوده این ما هستیم که بزرگ می شویم و تغییر می کنیم.

و من فکر می کنم کاش هیچوقت بزرگ نمی شدیم .کاش در

کودکی غرق می شدیم. کاش در طـعم بستنی قیفی جا

می ماندیم ! کاش در خرابه های همان ده که روزی هزار بار از

رویکنجکاوی همه جایش را می گشتیم مانده بودیم.کاش هنوز

هم ازخستگی روی دفتر و کتاب خوابمان می برد . کاش هنوز هم

وقتی همه ی خانه غرق تماشای فیلم سینمایی بودند ما دو تا

غیبمان می زد و ساعتها کنار هم می نشستیم و تو دستهایم را

می گرفتی و می گفتی که دوستم داری.کاش هرگز آنقدر

بزرگ نمی شدیم که همدیگر را کوچک ببینیم ...

می بینی آیدین؟ من اکنون در جوانی یک بیوه ی پیرم که

نمی خواهد سر بار کسی باشد.یک بیوه ی باکره!یک زن تنها

که حالا فقط تو را به یاد می آورد و عطر خاک باران خورده را!

می فهمی آیدین؟و تو که حالا دستهایت را بخشیده ای به هرم

تن داغ دخترکی که لنگ می زد و زیبا بود و دوستش داشتی و

دوستت داشت... و من " از کسی که دو انگشت بر او باشد

انگشت برمی دارم" حتی اگر بمیرم!

کاش این دوشنبه ی لعنتی هم بگذرد آیدین!

کاش بر می گشتی...

به دلم افتاده اینبار بر...نمی گردی.

چشمهایت را ببند آیدین.بگذار فقط برای همین یک شب بی که

گریه کنم گونه هایت را ببوسم و برای هیشه از خاطرت بروم.

من نمی خواهم سر بار کسی باشم!فردا همه چیز را فراموش

کرده ای...

بدرود آیدین عزیز

* آیدین یک واقعیت بود که رفت.

(1) از کتاب " بار دیگر، شهری که دوست می داشتم" نادر ابراهیمی